Zij die mij ook in het echte leven kennen, weten het.  Orde, regelmaat en structuur zijn kwaliteiten die helaas niet tot mijn basisuitrusting horen. Chaoot is my middle name!

Ik koester dan ook grote bewondering  voor mensen die nu al weer secuur hun belastingaangifte ingediend hebben, die op maandag precies weten wat de pot op vrijdag schaft, die op hun 18^de al perfect planden wat ze met de rest van hun leven gingen doen en nog altijd mooi op schema zitten.  Hier geen stabiliteit of sleur, mijn leven wordt geregeerd door een mengeling van chaos, toeval en wilde plannen.  En al is het leven zo soms heerlijk onvoorspelbaar en een aaneenschakeling van prachtige avonturen , toch lijkt het me wel wat om  weloverwogen keuzes te kunnen maken en te handelen volgens een strak plan. Is het niet in het dagdagelijkse leven, dan toch tenminste in het atelier.

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens, dus af en toe begin ik er wel eens aan, aan zo’n plan.  Ik koop een spiksplinternieuw schriftje, netjes met een kantlijn en lijntjespapier , ik installeer mij achter het bureau, kauw uren op mijn balpen, en teken dan mijn ontwerpjes tot in de kleinste en fijnste details uit, ik schrijf er afmetingen en gewichten bij, maak ingewikkelde draai- en opbouwschema’s en bedenk passende decoraties in de juiste kleuren. En dan trek ik naar mijn atelier, de eerste kleibolletjes weeg ik vaak nog juist af maar misschien mogen er toch een paar grotere formaten tussen? Zo wijk ik stilletjes aan af van het oorspronkelijk idee. Vanaf het moment dat ik begin met het pottendraaien, glijdt mijn hoofd weg naar een andere dimensie alwaar het heerlijk toeven is, en al gauw laat ik het hele uitgewerkte plan voor wat het is. In het beste geval leg ik het naast me aan de pottenbakkersschijf en neem het nog eens vast met vuile kleihanden waardoor het nog nauwelijks leesbaar is.  Vervolgens begin ik onbesuisd te decoreren, zonder acht te slaan op het piekfijne plan in het schriftje, want ja, ik heb ineens een nieuw idee…. Uit al die chaos en impulsiviteit, komen best leuke serviesjes tevoorschijn, maar toch, ik zou het willen kunnen, zo ontwerpen volgens plan, mij vastpinnen op dat ene echt goede idee en dat dan bedachtzaam fine-tunen tot in het oneindige… Zo werken echte ontwerpers, bedenk ik dan, wat ontgoocheld in mezelf. Mij lukt het nog steeds niet, een reeks strak gedraaide potjes zijn alweer geëindigd als een ander projectje :  vrolijke kommetjes om chipjes, olijfjes en andere hapjes in te serveren. Een beetje zoals mijn hoofd, die nieuwe potjes : golven die je overspoelen en meenemen in een zee vol kleurrijke ideeën waaruit het toch zo moeilijk kiezen is.